4-legged love

sep 02 2021

4-legged love

Naar Spanje gaan was al iets wat ik van plan was te doen, dus toen ik zag dat ik mee kon met een Erasmus+ Project, heb ik me meteen aangemeld. Ik hou van deze projecten, en om naar eentje te kunnen gaan die over honden ging, was voor mij als de kers op de taart. Het enige wat ik niet leuk vond aan het project, is dat het zo kort was!

 

De eerste dag werd besteed aan introducties en het delen van informatie over de situatie in onze respectievelijke landen. Natuurlijk kregen we ook wat ruimte om buiten de training de zaal te verkennen en goed mensen te ontmoeten. We mochten ook het asiel bezoeken en een deel van de stad zien waar we het adoptie-evenement zouden houden. De tweede dag was meer om ons te leren hoe we ons moesten gedragen met de honden.

 

De tweede dag mochten we echt met de honden aan de slag! We werden eerst naar het asiel gebracht en kregen uitleg over hoe ons schema er de rest van de week uit zou zien, waarna we de honden in hun kennels konden ontmoeten en konden kiezen met welke we wilden werken.

 

Een van de honden die ik in dat asiel zag was deze prachtige Duitse Herder/hazewindhond mix. Ze had nog geen naam en het asiel had een plaquette opgehangen waarop stond dat ze niet gemakkelijk zou zijn om mee te werken, omdat ze erg onzeker en bang was. Ik zag dat de meeste mensen langs haar liepen en dat was wat mij deed besluiten om met haar samen te werken.

 

De beveiliger vertelde me dat het niet gemakkelijk zou worden, maar dat wist ik en zei dat dat precies was waarom ik met haar wilde werken en haar een kans wilde geven om te schitteren.

 

Dat bleek de beste beslissing die ik heb genomen. In het begin was het heel moeilijk, gewoon omdat ze zo bang was, maar na een tijdje kwam ze uit haar schulp! Aan het eind van de dag wilde ze niet meer terug en dat kan ik haar niet kwalijk nemen, asiel kennels zijn niet zo fijn om de hele dag in te zitten.

 

De volgende dag gingen we terug en toen ik haar riem pakte en naar haar kennel liep, was ze echt opgewonden en wilde naar me toe komen! En terwijl ik de dagen voorafgaand aan het adoptie-evenement met haar werkte, werd ze meer open en speels. Ze veranderde compleet voor mijn ogen en dat gaf mij de meeste voldoening. Het is het mooiste gevoel om een ​​hond die zo bang en verlegen is te zien veranderen in een zelfverzekerde, vrolijke en zorgeloze hond.

 

Na 5 dagen met de honden te hebben gewerkt en als groep een band op te bouwen, was het tijd voor het adoptie-evenement. Ik zou samen met David, een mededeelnemer die mij hielp met mijn hond, een van de hondenshows zijn. Er waren anderen die activiteiten moesten organiseren en ervoor moesten zorgen dat we de aandacht van de lokale bevolking hadden. We hadden onze hond Estrella genoemd, vanwege de sterren die ze terug in haar ogen kreeg. Het was een knaller die dag, en ze had de aandacht getrokken van een lokale bewoner, die dol was op haar vrolijke, energieke vibes en meteen familie begon te bellen om te zien of het die dag geregeld kon worden.

 

Hoewel het mijn hart verwarmde om te zien dat ze al iemands aandacht trok, was het ook ongelooflijk moeilijk. David en ik hadden in die paar dagen een sterke band met haar opgebouwd, en we wisten dat we haar niet meer terug zouden zien, en dat kwam als een klap van een hamer aan. Ondanks de tranen in onze ogen, was het een leuke en veelbewogen dag.

 

Daarna gingen we terug naar de locatie en hadden nog een afscheidsfeestje voordat we de volgende dag moesten gaan. De week was goed besteed en ik had een heel goed gevoel over wat ik en alle andere deelnemers voor deze honden hadden gedaan.

 

Ongeveer een week nadat het project was afgelopen, kwam ik er via de man achter dat Estrella door hem was geadopteerd. Dat nieuws deelde ik met de groep in een gezamenlijke WhatsApp-chat. De blije reacties maakten dat moment nog beter.

 

Ik hoop oprecht nog een keer mee te mogen doen aan zo’n project, het was echt bijzonder!

Deel Post